DBH4KO AGURRA
Ez dira amaierak izaten esaten dizkiguten modukoak. Eta agian horixe bera da une hauen zailtasunetako bat: bizitzako momentu batzuk amaiera gisa izendatzen dira, amaiera ez direnean —ez behintzat guztiz—. "Amaitu da", esaten dugu batzuetan, baina benetan, dena jarraipen bat da, aldaketa bat, pasabide bat. Batzuetan ia oharkabean igarotzen den muga bat. Gaur, DBH4 amaitzen duzuen egunean, ez zarete iritsi punturen batera; puntu batetik pasatzen ari zarete. Batetik irten, eta beste batera begira jartzen.
Ez dago behin betiko amaierarik, joango zarete ikusten, ezta hasiera argirik ere. Badaude, ordea, pausoak. Eta pauso horiek uzten dute arrastoa. Zuek ere arrasto bat utzi duzue hemen, eta hemendik aurrera ikastolaren parte izango zarete betiko.
Familiak, zuei ere, bihotzez eskerrak. Urte luzez gure alboan egon zaretelako, elkarlanean, eta erakutsi diguzuelako zuen konfiantza eta konpromisoa. Egunero-egunero eskutik heldu eta elkarrekin ibiltzeko prest egon zaretelako. Ez da gutxi. Eta ez da ahazten.
Ez dakigu beti asmatu dugun. Ziurrenik ez. Baina dakigun moduan ekin diogu beti: zuekin, zuen alde, zuen onena bilatzeko begiradarekin. Eta espero dugu, benetan espero dugu, ikastola ezagutza iturri izan ez ezik babesleku ere izana zuentzat. Babestuta, hartuta, ikusiak eta entzunak sentitzea merezi duzue, eta hori eskaintzen saiatu gara, zuen hazkuntza bidelagun izan garen bitartean.
Zuetako askorentzat —ikasle zein familia—, ikastola zuen bigarren etxea izan da, beste inon baino lehenago entzun da zuen izena hemen, eta agian hemen entzun zen lehen aldiz zuen ahotsa euskaraz. Lehen hitzak, lehen egunak, lehen beldurrak eta lehen poztasunak. Urteak igaro dira, eta jada ez zarete berdinak. Eta gu ere ez. Zuek hezi zaituztegun bitartean, gu ere hezi gara. Elkarri zor diogu ikasitakoa.
Eta orain, ikastolatik joateko garaia heldu zaizue. Bada nostalgia, baina baita poztasuna ere. Eta, batik bat, eskerrak emateko unea da: mila esker zuen ahaleginagatik, zuen konfiantzagatik, zuen presentziagatik. Eta mila esker gu hautatzeagatik.
Ez da hasiera, ez amaiera. Denbora bat da. Hari mehe bat, etenik gabe doana. Eta hari horretan, zuek utzi duzue zuen lekua. Zuen arrastoa geldituko da hemen: zuen barreak, zuen isiltasunak, zuen keinuak, zuen ahotsak. Zuen gezurren bat edo beste ziurrenik ere bai. Hori ere ikasi egiten da eta.
Guk, beti, gogoan izango zaituztegu.
Hemendik aurrera, beste bide batzuk. Beste erronka batzuk, beste beldur batzuk eta beste aukera batzuk. Eta guk, hemendik, zuekin eramango dugu zuen irudia, zuen oroitzapena. Eta opa dizuegu: zorte ona, aukera eder asko, eta batez ere, ausardia. Norbere bidea aurkitzeko ausardia. Eta bide horiek agian ikastolarako bidea eraikiko dituzte berriro, izan ikasle ohi gisa, praktiketako ikasle, guraso edo lankide bezala, guk zuentzat ateak irekita uzten ditugu.
Eta orain bai: eskerrik asko. Zorionak. Eta ondo izan!
